خون و ناخن و موى زن را باشد و استخوان و رك و پى مرد را ابن صوريا گفت صدقت پس گفت كدام فرشته است كه به تو نازل مىشود فرمود جبرئيل گفت وى بچه صفت است فرمود متصف به اين صفت و نعت است گفت و اللَّه كه در تورية چنين است و گفت من گواهى مىدهم كه تو صادقى در هر چه مىگويى و پيغمبر خدايى پس اظهار كلمتين شهادتين كرد و ايمان آورد جهودان چون ديدند كه وى ايمان آورد او را دشنام دادند و از بيحرمتى دقيقهء فرو نگذاشتند و در آخر مجلس چون خواستند كه برخيزند بنو قريظه در بنو النضير آويختند و گفتند يا محمد صلَّى اللَّه عليه و آله اينها برادران مااند پدران ما يكىاند و دين ما و ايشان يكيست هر گاه يكى از ايشان يكى از ما را بكشند ما را تمكين ندهند در قصاص و هفتاد وسق خرما بر سبيل ديت بر ما دهند و اگر يكى از ما مردى را از ايشان بكشيم ايشان را بعوض يكى دو مرد ما را بكشند و اگر زنى را بكشيم بعوض او مردى از ما بكشند و اگر بندهء بقتل رسانيم ايشان آزادى از ما بقتل رسانند و جراحات ما نصف جراحات ايشان باشد تو در ميان ما حكمى كن و اين افراط و تفريط را از ميان ما بردار حقتعالى آيات رجم و قصاص نازل ساخت الى قوله وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّه فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ و اول در بيان حال ايشان فرمود كه * ( يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ ) * تغيير ميدهند كلمها را يعنى آيهء رجم را * ( مِنْ بَعْدِ مَواضِعِه ) * بعد از آنكه وضع كرد خدا آن را در مواضع آن يعنى حرام آن را در موضع حلال و حلال آن را در موضع حرام و ساير احكام فرايض آن را بجاى خود يا از روى لفظ به آنكه ايشان تغيير وضع آن كردند كه بعوض از رجم جلد و تحميم مينويسند و يا حمل آن بر غير معنى مراد ميكنند و اجراى آن در غير معنى مقصود و اين جمله صفت ثانيهء قوم است يا صفت سماعون يا حال از ضمير آن يا استينافست كه موضعى از اعراب ندارد و يا در موضع رفع است كه خبر مبتداى محذوف باشد اى هم يحرفون و همچنين است قوله * ( يَقُولُونَ ) * ميگويند يهود خيبر * ( إِنْ أُوتِيتُمْ هذا ) * اگر داده شويد اين حكم محرف يعنى محمد صلَّى اللَّه عليه و آله حكم به جلد و تحميم كند * ( فَخُذُوه ) * پس فرا گيريد آن را و قبول كنيد و عمل به آن نمائيد * ( وَإِنْ لَمْ تُؤْتَوْه ) * و اگر داده نشويد اين حكم را يعنى محمد صلَّى اللَّه عليه و آله رجم فرمايد * ( فَاحْذَرُوا ) * پس حذر كنيد از قبول آن * ( وَمَنْ يُرِدِ اللَّه فِتْنَتَه ) * و هر كه را خواهد خداى فضيحت و رسوايى او را در اظهار آنچه اخفاى آن كند و يا ارادهء هلاكت او نمايد و يا قصد آزمايش او كند كه اظهار ايمان و كفر او باشد بر خلقان به جهت انقياد و عدم انقياد حكم و اصح آنست كه مراد بفتنه عذابست يعنى هر كه حقتعالى ارادهء عقوبت او كند به جهت كفر و